İKİ ÇOCUK, TEK UMUT: KALP NAKLİ!

Hacettepe Üniversitesi Çocuk Hastanesi’nde tedavi gören iki çocuk, bir an önce nakil olup ailelerine ve özledikleri evlerine kavuşmanın hayalini kuruyor. Aileleri ise umutlarını kaybetmeden organ bağışının önemine dikkat çekiyor.

ORGAN BAĞIŞI, İKİ ÇOCUK İÇİN YAŞAMA AÇILAN KAPI

Organ Bağışı Haftası’nda kalp nakli bekleyen Elifsu ve Kadirhan’ın hikâyesi, organ bağışının hayati önemini bir kez daha gündeme taşıdı. Kalp yetmezliği nedeniyle tedavi altında bulunan iki çocuk, uygun donör bulunması halinde yeni bir yaşama adım atmayı bekliyor.

Hacettepe Üniversitesi Çocuk Hastanesi’nde tedavileri devam eden çocuklar, sağlık durumları nedeniyle eğitimlerinden uzak kaldı. Ancak hastane bünyesindeki sınıfta birlikte derslere katılarak eğitimlerini sürdürmeye çalışıyorlar.

Kalp Damar Cerrahisi Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Murat Güvener, iki çocuk için kalp naklinin hayati bir gereklilik olduğunu belirtti. Özellikle çocukların kilolarının düşük olması nedeniyle alternatif tedavi seçeneklerinin sınırlı kaldığını ifade eden Güvener, naklin zorunlu bir tedavi seçeneği haline geldiğini vurguladı.

NAKİL İÇİN EN BÜYÜK İHTİYAÇ ORGAN BAĞIŞI

Kalp nakillerinin, beyin ölümü gerçekleşen kişilerden alınan organlarla yapılabildiğini hatırlatan Prof. Dr. Güvener, bağış sayısının sınırlı olmasının nakil bekleyen hastalar açısından önemli bir sorun oluşturduğunu dile getirdi.

Organ bağışının artırılmasının yalnızca hastalara değil, ailelerine de yeni bir yaşam umudu sunduğunu belirten Güvener, nakil sonrasında hastaların hayatında büyük değişimler yaşandığını söyledi.

Güvener, nakil olan hastaların yeni bir hayata başladığını, tedavi sürecindeki ilaç ve sıkıntıların önemli ölçüde azaldığını ifade ederek organ bağışının insan hayatına dokunan çok değerli bir davranış olduğuna dikkat çekti.

ELİFSU DÖRT YILDIR YENİ BİR KALP BEKLİYOR

Antalya’dan Ankara’ya kızının tedavisi için gelen anne Hatice Yüksel, üç çocuk annesi olduğunu ve ortanca çocuğu Elifsu’nun yaklaşık dört yıldır kalp hastalığıyla mücadele ettiğini anlattı.

Elifsu’nun hastalığının doğuştan geldiğini ancak bunu sonradan öğrendiklerini belirten anne Yüksel, kızının okula gittiği dönemde çabuk yorulması ve dudaklarında morarma görülmesi üzerine doktora başvurduklarını söyledi. Yapılan kontrollerin ardından kalp yetmezliği teşhisi konulduğunu aktaran Yüksel, yaklaşık iki yıldır Antalya ile Ankara arasında tedavi sürecini sürdürdüklerini, son 15 aydır ise hastanede yoğun bir mücadele verdiklerini ifade etti.

Bu süreçte zaman zaman yorulduklarını ancak umutlarını kaybetmediklerini belirten anne Yüksel, kızına destek olmak için güçlü kalmaya çalıştıklarını dile getirdi.

Yüksel, yaşadıkları zorluğu şu sözlerle anlattı:

"Bazen tabii ki çok yoruluyoruz. Güçlü olmaya da çalışıyoruz, umudumuzu kaybetmiyoruz. Elifsu ile beraber birbirimize destek oluyoruz, bazen ağlıyoruz, bazen gülüyoruz. Hiçbir zaman umudumuzu kaybetmiyoruz."

ANNESİNİN TEK İSTEĞİ KIZININ EVİNE DÖNMESİ

Elifsu’nun annesi, organ bağışının toplumda daha fazla konuşulması ve ailelerin bu konuda doğru bilgiye ulaşması gerektiğini söyledi. Organ bağışının başka bir insana yaşam şansı verebildiğini hatırlatan Yüksel, vatandaşlara bağış konusunda bilinçlenme çağrısında bulundu.

Küçük Elifsu’nun ise en büyük isteği hastaneden çıkıp evine dönmek. Kardeşleri ve ailesiyle birlikte vakit geçirmeyi özlediğini anlatan Elifsu, hayalini şu sözlerle dile getirdi:

"Şu anda evimde olmak istiyorum. Abimlerle beraber abur cubur yiyip film izlemek istiyorum. Nakil beklediğim için buradayım. Kalp nakli bekliyorum. En çok nakil olup gitmeyi istiyorum."

Elifsu’nun bu sözleri, hastane odasında bekleyen küçük bir çocuğun en büyük hayalinin aslında ne kadar sade olduğunu gösteriyor: Ailesinin yanında, kendi evinde, alıştığı hayatın içinde olmak.

KADİRHAN ANKARA’DA DÖRT MEVSİMİ GERİDE BIRAKTI

Kalp nakli bekleyen bir diğer çocuk ise 9 yaşındaki Kadirhan Yalçın. Oğlunun tedavisi için Ankara’da bulunan anne Ayşe Yalçın, ocak ayında başlayan hastane sürecinin aile için oldukça zor geçtiğini anlattı.

Kadirhan’ın daha önce kas hastalığı nedeniyle takip edildiğini belirten anne Yalçın, geçen yıl kasım ayında okula giderken aşırı terleme şikâyeti yaşaması üzerine yapılan değerlendirmelerde kalp rahatsızlığının ortaya çıktığını söyledi.

Antalya’dan Hacettepe Üniversitesine yönlendirildiklerini aktaran Yalçın, yaklaşık bir yıldır hastanede olduklarını ifade etti. Bu süreçte ailesinden, sevdiklerinden ve geride bıraktığı günlük yaşamından uzak kalan Kadirhan’ın öğretmenini ve arkadaşlarını çok özlediğini dile getirdi.

Ankara’daki bekleyişin aile üzerindeki etkisini anlatan anne Yalçın, diğer çocuğunu geride bırakarak Kadirhan’ın tedavisi için mücadele ettiklerini söyledi. Hastanede nakil olan çocukları gördüklerinde büyük mutluluk yaşadıklarını belirten Yalçın, bu sevincin kendileri için de umut olduğunu ifade etti.

“BİR UMUT BEKLİYORUZ, TEK ÇAREMİZ BU”

Kendisinin de küçük yaşta kornea nakli olduğunu anlatan Ayşe Yalçın, organ naklinin ne anlama geldiğini kendi yaşamından bildiğini söyledi. Ancak bir anne olarak çocuğunun nakil beklemesinin çok daha farklı ve ağır bir süreç olduğunu dile getirdi.

Yalçın, yaşadıkları duyguları şu sözlerle anlattı:

"Çocuğumla yaşamak çok farklıymış. Kimse yaşamasın ve evladıyla imtihan olmasın. Bir umut bekliyoruz. Bizim tek çaremiz, umudumuz bu."

ORGAN BAĞIŞI BİR HAYATA YENİDEN BAŞLAMA ŞANSI

Elifsu ve Kadirhan’ın hikâyesi, organ bağışının önemini bir kez daha gözler önüne seriyor. İki küçük çocuk, aileleriyle birlikte uygun kalp bağışının gerçekleşmesini ve sağlıklarına kavuşarak evlerine dönmeyi bekliyor.

Bir tarafta çocuklarının yeniden koşup oynayacağı günlerin hayalini kuran anne babalar, diğer tarafta okulunu, arkadaşlarını ve evini özleyen iki küçük yürek var.

Organ bağışı konusunda toplumsal farkındalığın artması, nakil bekleyen hastalar için hayati önem taşıyor. Elifsu ve Kadirhan’ın bekleyişi de bu bilincin ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor. Onların en büyük dileği, bir gün hastane kapısından sağlıkla çıkıp çocukluklarına, ailelerine ve özledikleri hayata yeniden kavuşabilmek.